داستان اژدهايان:

اژدهايان موجوداتي خزنده و بسيار قدرتمند بودند که در ميان دهشت انگيز ترين خدمتگذاران ملکور جاي داشتند. از منشا و ابتداي آنان در هيچ داستاني گفته نشده است. اولين اژدهاي مشاهده شده در سرزمين ميانه گلارُنگ، پدر اژدهايان ، بود کسي که اولين بار از انگباند در اواسط دوران اول خارج شد.
بعد از گلارُنگ بسياري ديگر فرستاده شدند تا در سه دوران ديگر ترس را به قلب هاي الف ها و انسان ها راه دهند. و در ميان آنان انکالاگون اولين اژدهاي بالدار اسکاتا کسي که در آبهاي سرد شمالي مي زيست و اسماگ آخرين آزدهايان عظيم الجسه قرار داشتند.
اژدهايان هوش و توانايي سخن گفتند داشتند و بسياري از آنها قادر بودند نفرين- اژدها را اعمال کنند ، سردرگمي و پريشاني که هر آنکه به چشمان موجود نگاه مي کرد به آن دچار مي شد.
اژدهايان تا پايان دوران سوم نابود نشدند و اعتقاد بعضي بر اينست که تعدادي تا عصر خود ما نيز زنده مانده اند اما از ورم (سوسمار) ها و دِرِيک (سوسمار هاي بالدار) روزهاي پيشين اثري نمانده است
دِرِيک هاي آتشين: اين نوع اژدهايان از نوع ديگر قوي تر بودند و همان طور که اسمشان اشاره مي کند نفس آتشين داشتند. آنان بسيار سنگسن تر و در حرکت کردند کند بودند.
گلارُنگ ، آنکالاگون و اسماگ تمامي دِرِيک آتشين بودند .
سرد درِيک ها : اژدهايان کوچکي بودند که نمي توانستند آتش بسازند. با اين حال در برابر انسان هاي آن زمان عظيم بودند و طبيعتشان مانند طبع ماران و افعيان سرد بود و بسياري از آنها که بال داشتند با حداکثر سرعت و سر و صدا پرواز مي کردند.
ملکور از آنها در جنگ هاي دوران اول استفاده کرد بعد از نبرد غضب که در آن بسياري زا آنها نابود شدند تعداد کمي از آنها به نواحي شمالي سرزمين ميانه و فراسوي کوهستان خاکستري فرار کردند.
بعد از گشت هزار سال تعداد آنها به سرعت رشد کرد به گونه اي که دوران سوم معضلي اساسي براي دورف هايي که در کوه هاي خاکستري به حفاري مشغول بودند به حساب آمدند. حملات اين موجودات مهيب باعث شد تا دورف ها از کوه هاي خاکستري به سمت شرق کوچ کنند و به زودي قلمرو ها خود در اره بور و تپه هاي آهن داير کنند.
در مورد اين نژاد اژدهايان بيش از اين چيزي گفته نشده است اما به نظر مي رسد در زمان ماجراجويي بيلبو بگينز آنها کوه هاي خاکستري را ترک گفته باشند. اين امکان وجود دارد که اورک ها آنها را به سمت بيابان هاي سرد شمالي سوق داده باشند.